Uzun zaman önce yeşil ormanda ağustos böceği ve karınca aynı bölgede yaşarken, karınca yazları yuvasına sürekli yiyecek taşır ağustos böceği ise tembelliği yüzünden uzanıp ötermiş. Karınca yine bir gün yiyecek toplamak için yuvasından çıkmış ve yürümeye başlamış, yolun kenarında ağustos böceğini görmüş ve seslenmiş.

Karınca; Ağustos böceği nasılsın demiş.

Ağustos Böceği; İyiyim senin gibi güneşin ortasında çalışmıyorum demiş.

Karınca buna çok kızmış. Öfke ile konuşarak;

Ağustos böceği sen hiç bu sene yiyecek toplamamışsın galiba.

Ağustos böceği gülerek: amaaaan karınca boşver yiyeceği. Yaz günü rahatına baksana ama karınca onun bu tavrına gıcık olmuş. Onu önemsememiş ve evine gitmiş. Kış iyice yaklaşmış. Ağustos böceği de yiyeceksiz kaldığı için karıncadan biraz yiyecek ala bilirim diyerek karıncanın evine gitmiş. Karıncaya dönerek;

Karınca kardeş bana biraz yiyecek verebilir misin demiş. Ama karınca ona yiyecek vermemiş ve kapıyı çat diye kapatmış. Ağustos böceği yiyeceksiz kalarak keşke ondan önce yiyecek ben toplasaydım diyerek bir daha böyle yapmayacağına kendine söz vermiş.

Herkez anladı ki; BU GÜNÜN İŞİNİ HİÇ BİR ZAMAN YARINA BIRAKMAMAK GEREK!.