Uzun zaman önce, tarlaların birinde bir eşek varmış. Ot yiyerek yaşarmış. Arada bir anırır, tarladakilerin kulaklarını ağrıtırmış. Buna rağmen öyle neşeli, öyle kendinden eminmiş ki…
Günlerden bir gün hayatından memnun olmadığına karar vermiş. Anırdığı zaman tarladaki herkes kulaklarını kapatıyor , onu susturmak için önüne ot koyuyorlarmış. Ne yapmalı da bu sesi düzene sokmalı diye düşünüp durmuş…
O sırada önünden bir çekirge atlamış, öyle de güzel sesi varmış ki, bayılmış bizim eşek. O ötmüş, bizimki anırmış. Bakmış olmuyor, çekirgeye doğru eğilmiş. “ Çekirge kardeş afedersin “ demiş. Çekirge bakmış ona : “ söyle bakalım ? ” demiş.
“ Ben de sizin gibi ötmek isterim, acaba ne yapmalıyım ? Çekirge şaşırmış, “Ne bileyim, ben doğduğumdan beri hep böyle öterim” demiş. “Peki ne yiyip içersiniz ? “ demiş eşek, belki sizin yediklerinizi, içtiklerinizi alırsam, sesim size benzer ha. ?”
Çekirge bir hoplamış, iki zıplamış” Biz çiçeklerin üstündeki çiğlerden yeriz sadece demiş. Yani çiçeklerin üstündeki sulardan içeriz”O günden sonra sadece çiçeklerin üzerindeki sulardan içmiş bizim eşek, kısa bir zaman sonra da açlıktan ölmüş tabiî ki. Herkes kendine verilen özelliklere göre yaşamalı, onu bunu taklit ederken kendine zarar vermemeli.