Uzun zaman önce tarla faresi ile şehir faresi karşılaşmışlar, biraz sohbet ettikten sonra arkadaş olmuşlar. Şehir faresi, sık sık ziyaret edermiş tarla faresini birlikte gezerler, eğlenirlermiş, koşup zıplarlarmış.

Bir gün şehir faresi, tarla faresini yemeğe davet etmek için; “Arkadaşım bu akşam bana gel sana bir ziyafet hazırlayayım karnın da bayram etsin” demiş. Bu daveti duyan tarla faresi çok sevinmiş tabiî ki, hayaller kurmaya başlamış, tüm gece o sofrayı rüyasında görmüş. Tüm gün şehir faresi hazırlıklar yapmış, pastalar börekler, peynirler derken sofra dolup taşmış.

Akşam tarla faresi kalkıp gelmiş. Bakmış, masanın üzeri çeşit çeşit yiyeceklerle dolu. Masada hiçbir şey eksik değilmiş. Hemen sofraya oturmuşlar. Ziyafet neşeli başlamış. Tarla faresi önce pastadan bir lokma alacakmış. Tam çatalını uzatmış, dışarıdan sesler gelmiş.

Şehir faresi hemen deliğine kaçmış. Ardından da tarla faresi kendini zor atmış deliğe. Korkudan kalpleri küt küt atıyormuş. Tarla faresi sormuş:
-Evin kedisi olabilir mi?

Şehir faresi cevap vermiş:
-Sanırım onun gürültüsüydü.

Yeniden sofraya oturmuşlar. Ama artık neşeleri kaçmış, tedirgin olmuşlar.
Tarla faresi bu kez çatalını böreğe uzatmış. Tam lokmayı ağzına atacakmış, yine sesler işitmişler. Apar topar ikisi de kendilerini deliğe atmış. Yüzleri korkudan sapsarı olmuş.
Korkudan tir tir titriyorlarmış. Tarla faresi sormuş;
-Evin hanımı olabilir mi?

Şehir faresi cevaplamış:
-Belki odur bilemem.

Sesler kesilince delikten çıkmışlar. Şehir faresi;
-Kusura bakma. Bazen böyle şeyler oluyor. Haydi yemeğimize devam edelim, demiş.

Tarla faresi:
-Bu kadar yeter! Korku içinde yemek istemem, demiş. Yarın sen bana gel. Kuru ekmek yeriz belki ama kimse de bizi korkutamaz.