Uzun zamanlar önce uzak ülkelerin birinin ufak bir kentinde soğuk bir kış yaşanıyormuş. Bu soğuk kışta herkez evinde sıcacık sobalarının başındayken dışarıda sokakta bir tembel soğuktan donacak derecede üşüyen bir köpek varmış. Bu köpek bir yandan üşüyormuş bir yandan da kendi kendine şöyle mırıldanıyormuş.

”-Yaz gelip de havalar ısınınca kendime bir yuva yapacağım. İçine de kış için yiyecek biriktireceğim. Böylece önümüzdeki kışı rahat geçiririm” demiş.

Kışın o dondurucu soğuğunda hep bu hayalleri kurmuş. Bu hayaller, kışı geçirmesine yardımcı olmuş. Günler bu şekilde geçmiş, havalar ısınmaya başlamış.

Yaz mevsimi gelince, köpek:
“-Bir yuva yapayım diye düşünüyordum, ama şu kocaman bedenim hangi yuvaya sığar ki?”diye söylenmiş kendi kendine.

Rahatça yiyecek buluyor, istediği gölgeliklerde uyuyormuş. Kışın çektiği zahmetler arada bir aklına gelse de, bir bahane bulup, yapmayı düşündüğü şeyleri erteliyormuş. Böylece yaz mevsimini geçip havalar tekrar soğumaya başlamış.

Kışın gelmesiyle birlikte, köpek o zor günlere geri dönmüş. O zaman, yapılacak bir işi ertelememesi ve elindeki nimete şükredip, kötü günlere dönmemek için çalışması gerektiğini anlamış.