Firuze

Güneş dağların ardından kendini göstermeye başlamıştı. Doğa, yağmurun tadını çıkarmıştı.  Ahmet, Ağrı’nın o güzel havasını içine çeke çeke annesinin verdiği azıkla birlikte ormana doğru ilerliyordu. Ormanda çok sevdiği ve saksıda yetiştirdiği bir çiçek vardı. Yolda iken hep onu düşündü. Acaba dünkü yağmurdan sonra çiçeğe ne olmuştu?

Ormana koşa koşa geldi. Bir de ne görsün! Çiçeğinin saksısı suyla dolmuş, içine bir sürü çalı çırpı düşmüştü. Hemen azığını bir kenara koyup koştu. Gerçekten çok üzülmüştü. Tertemiz, hiçbir kötülüğe bulaşmamış elleriyle saksının içini temizledi. Okumaya devam et Firuze