Uzun yıllar önce bir köyde bir Keloğlan varmış. İhtiyar ve fakir annesiyle birlikte yaşarmış. Annesi her zaman kendisini, “Keloğlum,keleş oğlum” diye severmiş.

Günler geçmiş annesiyle keloğlan çok acıktığı için balık tutmaya karar vermiş. Annesine diller dökmüş ve izin almış.

Irmağın kenarına gelip oltasını salmış. Öğleye doğru kocaman bir balık tutmuş. Pulları gümüş gibi parlak, gözleri cam gibi aydınlık, güzel mi güzel bir balık tuttuğunu farketmiş.

Keloğlan balığın pullarını kazımış, karnını yarıp temizlemek istemiş. Bir de ne görsün! Balığın karnı içinde kocaman bir tas durmuyor mu? Keloğlan bir sevinmiş, bir sevinmiş ki sormayın. “Hem balığı götürürüm anama, hem tası” demiş. Devamını Oku